MERVAN SERHILDAN

Li aliyekî Kurdistanê dagir dikin û bi qefîleyan kurdan dikujin, li aliyekî jî çekên qedexekirî yên wekî bombeyên kîmyewî û bombeyên napalmî li hemberî ciwanên gelê kurd bi kar tînin. Aktîvîstên kurd dîl digirin, tehdît dikin, dagir dikin, dikujin; lê hîna jî beza xwe nastînin. Bi derbeyên leşkerî tevdigerin, encamê nagirin. Derbeyên siyasî pêk tînin, derbekariya cur bi cur li dar dixin; encamê nagirin. Navên xwe diguherin, navên partiyên xwe diguherin, baregehên xwe diguherin; encamê nagirin. Lewre hişmendiya xwe ya ‘yekyekoperest’ û xwînxwariya xwe ya hov, her daîm diparêzin. Bi ahengdarî refleksên êrîşkar nîşan didin û bi coşek hov êrîşan dibin ser dînamîkên civakê.

FAŞÎZMA RÎTMÎK
Serweriya tirk di nav rûreşiyê de digevize; faşîzmek lîrîk û rîtmîk bi kar tîne. Gelo mimkûn e ku ew qas ahengdarî, bêhemdî û birasthatinî pêk bên? Mesela di havîna 2010’an de, HPG’ê bîryara bêçalakîtiyê wergirtibû. Lê dagirkeriyê 9 gerîlayên ku di rewşa xweparastina pasîf de bûn, qetil kir. Qewl û qaîdeyên şer bin pê kir, çekên qedexekirî bi kar anî.
Gelê kurd bertekên tund nîşan dan û li dijî vî hovîtiya hikûmeta tirk meş û mîtîng li dar xistin. Hîn pêlên hêrsa kurdan daneketibûn ku dagirkeran di 16’ê Îlona 2010’an de li Colemêrgê li dijî gundiyên Peyanîsê, bi teqînek mayînî êrîşek pêk anîn. Di vê kiryara hov de jî 9 kurdên din, can dan. Bi armanca ku em bala raya giştî bikişînin ser vê coş û ahenga xwînxwar, di 18’ê Îlona 2010’an de me bi sernivîsa “Neho Neho Qetlîam” nivîsek weşand.

TIM Û TIM KOMKUJÎ
Heman dagirkeran, li Geliyê Tiyarê ya Çelê ya Colemêrgê di 22’yê Cotmeha 2011’an de bi çekên kîmyewî 35 gerîla qetil kirin. Her wiha di 22’yê Mijdara 2011’an de 35 parêzer girtin. Dîsa di 22’yê Kanûna 2011’an de 35 rojnamevan girtin. Bi dû re jî, di 28’ê Kanûna 2011’an de 35 gundiyên kurd bi bombeyên napalmî qetil kirin. Gelo xwediyê refleksên ewqas ahengdar û rîtmîk, cinawirek çawa ye û her wiha vê êrîşkariyê bi ‘kerb û kîn’ek çendî pêk tîne? Gelo rasathatiniyek wisa mimkûn e?
Serweriyek heye ku di her tevgerek xwe de xwîna 35 mirovî vedixwe, di her teql û pêngavekê de 35 mirovên azad dadiqurtîne. Serweriyek heye, bi armanca ku tehekumkeriya xwe bidomîne, dijmirovahiyê dike; çekên kîmyewî bi kar tîne ku bi rûmeta şer dilîze. Serweriyek heye ku welatan dagir dike, îradeya gelên herêmê bin pê dike, peywendiya wê bi meşrûiyetê ve tune ye. Serweriyek heye ku Kurdistanê di bin lingan ve dike, îradeya gelê kurd nas nake û hegemonyaya xwe bi darê zorê didomîne.

LÎBERAL Û DEMOKRAT
Çi kes û hêzên ku serweriyek bi vî rengî bipesinînin û Tevgera Azadiya Kurdistanê jî reş bikin, şirîkê sûcên vê pergalê ne. Lewma em bangewaziyê didin ‘lîberal û demokrat’ên Tirkiyeyê, da ku desteka xwe ji pişta hikûmeta xwînxwar vekişînin. Bila êdî bes bibêjin, “Weleh AKP’ê hewl da ku mafên kurdan nas bike. Lê çi feyde ku PKK’ê û BDP’ê pêvajo xitimandin. Her çiqasî hikûmet girtin, kuştin û qetlîaman pêk tîne jî, sedem û berpirsiyarê van sûcan baskê kurdan e.”
Em ji van kesan dipirsin, ew feraseta AKP’ê ku dibêje ‘Yek milet, yek dewlet, yek ziman, yek welat û yek al’; gelo ji zihniyeta Enver û Talat, ji hişmendiya Kemalîstan çi qasî cuda ye? Ma tevahiya dagirkeran heman ‘pût’î nahebînin? Îdeolojiya fermî, gelo ne destûra gişka ye? Encax her ku lîberalan borazaniya hikûmeta xwînxwar kir, wê jî êrîşên xeternaktir bi rê ve bir. Heke di 2010’an de û di rewşa bêçalakîtiyê de, dema hikûmetê bi bextreşî û bi çekên qedexekirî gerîla kuştin, ew li dijî konsepta AKP’ê derketibûna, cesaret nedikir ku neh gundiyên kurd bikuje.
Heke ew di sala 2010’an de li dijî qetlîama gundê Peyanîsê derketibûna û gotibûna, “Ev kiryara, di navbera 3 qereqolên leşkerî de û li pêşiya klûbeyên cerdevanan pêk hatiye. Berpirsiyar hêzên ewlekariyê ne, berpirsiyar hikûmet e û dewlet e. Em vê rûreşiyê qebûl nakin”; dagirkeriyê cesaret nedikir ku li Geliyê Tiyarê bi çekên kîmyewî 35 gerîlayan qetil bike. Heke ew li dijî bikaranîna çekên qedexekirî derketibûna û xwînxwariya Geliyê Tiyarê şermezar bikirana, hikûmeta AKP’ê cesaret nedikir ku 35 parêzeran bigire, 35 rojnamevanan bigire û 35 gundiyên welatparêz bi bombeyên napalmê qetil bike.

REFLEKSÊN SERWERIYÊ
Bi kurtasî di refleksên vê serweriya derbekar de, di pêkanîna vê qetlîamkeriya lîrîk û rîtmîk de pişk û parek lîberal û demokratên tirk jî heye. Lewre qetlîamên ku AKP’ê pêk tîne, dinixumînin. AKP’ê piştî qirkirina Roboskiyê, Serokerkanê xwe yê kevn Îlker Başbug bi girtin da. Heke di rojên pêş de lîberal aktîve bibin, dûrikan bavêjin ser serokwezîr û bibêjin, “Eferim ji te re û ji navê te re. Madem te nûnerên wesayetê darizand, em jî êdî bi navê te sond dixwin ku tu demokrat î”.
Em jî dibêjin ku “Îdeolojiya Îlker Başbug çi ye, ya Tayyip Erdogan jî ew e. Yek çiqasî derbekar e, ya din jî ewqasî derbekar e; yan jî yek çiqasî demokrat e, ya din jî ewqasî demokrat e. Refleksên lîberaliya wan a rîtmik û lîrîk jî, yek e. Nîşana vê rastiyê jî, li newal û neqebên Roboskê nexşkirî ye ”.

Ev nûçe 493 car hate xwendin.
Yên pêsî || ên pistî >>

Nûçeyên Polîtîka