HEMÎD ADÎMAN*


Bi dilekî mîna asîman li ser aştî hatiye afirandin. Li welat Mem û Zînan dibêjin evîn, azadî. Nirxên mirovahiyê bi agir hatiye afirandin, weke çend hezar sal berê weke destpêka mirovahiyê. Belkî hêviyên min têrî nekin lê kijan cesaretê de wekî dilekî agir vî agirî bibe bedena xwe de, di ruhê xwe de û di mejiyê xwe de xwe bigihêjîne aştiyê.
Ji xwe re digote dayik û bavê min ên hêja li min biborin. Dibe ku ez nikaribim bedewbûn û xweşikbûna dilê wê bilêv bikim, lê ewr reş dimeşe û dizîvire siya min. Di bin tava rojê de dicemidim. Cihê ku xeyala xwe bibim bikim mêvanê xeyalê we, lê bila dîrok ne bi xwînê bê. Bila Spî be û dirêj be. Ev îmgeya mirinê ji min re bûye meraqek û ketiye nava dilê min. Bila ev meraq bi min re neçe gorê û bi pênûsa xwe ye bi jehra vê mirinê, ji dilê xwe birêjinim. Di çavên zarokên stêrikek birqonekin de dil û mejiyê xwe ji heqîqeta mirinê re vekim, bersiv û sedema rastiya mirinê bibînim.
Xwînmêjên me zarok û dayik û bavê bindest ji vê gerdûnê dizîne, ji pêtên agir şer çêkirin. Lê ez keçika sî û sê gul im. Keziyên min ji tîrêjên tavê hûnandin. Çavên min çirûskên stêrkan kildayîne. Kirasê min ji tîrêjên rojê; kesk sor û zer in; heft rengî ne. Ji ber vê yekê tu hêz nikarin min li vir bigirin.
Her şev, di vê mezela ger de, li baranê, xwezayê û tariya şevê dinêrim. Mîna pirpirika belek dilgeşiya min ji nav firîk û firêza xwezayê difûre û dildariya min li zarokiya xwe û li paşeroj û pêşeroja xwe digerim, kûr kûr difikirim, lê mixabin min bersiva pirsa vê mirinê nedît. Dengê agir ji dilê min tê. Her rojê bi tîrêjên rojê dialêsim. Bi zimanê dilê xwe û bi hêviya ku tîna xwe bi vî agirê aştiyê bişkînim. Lê agir di siya xwe de dihatin şewitandin. Agir Îbrahîm ne avêt, Helacê Mansûrê gurandî û Îsayê çarmixkirî dişewitand.
Bi agir qehremanî dida mirovan, tim di fikir û ramanê xwe de bîrdoziya hemdem, sosyalizma zanistî, exlaqê şoreşgerî û biratiya gelo nişanî min dikirin. Ji ber vê yekê berxwedana Mazlûm û Çaran artêşa Egîdan û bedewbûna Zîlan di dilê min de bû mizginiya şoreşa aştiyê, min jî xwest ji agir bêm, berê xwe bidim çemê Dîcle ku bibim hevalê Mustafa Malçok da ku mirin bê jî rev tunebe û di her mirinekê de jiyanek hebe.
Xwînmêjan cihan li zarokên me kiribûn dojeh û nehiştibûn stêrkên wan li asîman bibiriqin. Ew kiribûn girtiyên şevê û dengê wan di hundirê wan de fetisandibûn. Ziman li wan şikandibûn, hêsirên çavên wan bi şev û roj wekî çemê Firat û Diclê bûn. Hêviya li ber mirin bûn. Li welatekî bindest Bi agirê xwe mizgîna serfiraziyê didan zarokan û digotin: Ji xwe re rehet razên her dilop me li ser guliyên daran dibe deryayekê û ev derya dikeve ser dilê wan. Ji ber vê yekê xwînmijên ji aştiyê hers dibin… Dibêjin her tişt bi agir hate afirandin. Min ji zimanê êgir fêm kir û di nav agir de aştî dît. Lê divê ez ji bipirsim ji we: Me çiqas barê aştiyê da ser milê xwe.
*Girtîgeha / Dîlokê

Ev nûçe 1077 car hate xwendin.
Yên pêsî || ên pistî >>

Nûçeyên Wêje